دل من دير زماني ست كه مي پندارد:

دوستي نيز گلي ست…مثل نيلوفر و ناز

ساقه ي ترد ظريفي دارد

بي گمان سنگ دل است آنكه روا مي دارد:

 جان اين ساقه ي نازك را دانسته بيازارد

در زميني كه ضمير من و توست

از نخستين ديدار

 هر سخن هر رفتار

دانه هايي ست كه مي افشانيم ؛ برگ و باري ست كه مي رويانيم

آب و خورشيد و نسيمش مهر است

گر بدان گونه كه بايست به بار آيد

زندگي را به دل انگيزترين چهره بيارايد

آنچنان با تو درآميزد اين روح لطيف

كه تمناي وجودت همه او باشد و بس!

بي نيازت سازد از همه چيز و همه كس

زندگي گرمي دل هاي به هم پيوسته است

تا در آن دوست نباشد همه درها بسته است

در ضميرت اگر اين گل ندميده است هنوز

عطر جان پرور عشق ؛ گر به صحراي نهادت نوزيده است هنوز

دانه ها را بايد از نو كاشت

آب و خورشيد و نسيمش را از مايه جان خرج مي بايد كرد

رنج مي بايد برد… دوست مي بايد داشت!!!

         يادش بخير اون قديما                                         

                   اون قديما اون نديما                                     

                          اون موقع که بچه بوديم  

                                     همش توي کوچه بوديم

                                               اون موقع که تو زندگي

                                                              ياور همديگه بوديم

                                                                      ميون جمع بچه ها

                                                                               زبونزد همه بوديم

                                                                            دلم مي خواد که باز تورو

                                                                                 تو اون لباسا ببينم

                                                                      بهت بگم که عاشقم

                                                              تو رو تو ابرا ببينم

                                                     تو اوج شبها ببينم

                                     دلم مي خواد بهت بگم

                               ماه شباي من تويي

                 تو اين روزاي بي کسي

            تنها پناه من تويي

  دلم مي خواد بهت بگم  

           براي تو من ميمونم

                براي چشماي سيات

                      شب تا سحر من مي خونم  

                                        ولي زمونه زرنگ  

                                                    با ظاهر خيلي قشنگ

                                                              مارو به فرداها سپرد  

                                                                   ديگه نذاشت جاي درنگ

                                                                                 حالا ديگه اسير شدم

                                                                                    ميون اين زندون تنگ

                                                                                ديگه برام نمونده جز

                                                                    باده اي از زهر و شرنگ  

                                                               حالا ديگه روم نميشه

                                                      تو چشم تو نگاه کنم

                                        فقط ميتونم براي

                           خوشبختي ات دعا کنم

                حالا ديگه روم نميشه  

        بهت بگم دوست دارم

   بازم مثل اون قديما  

       تو دامنت گل بذارم 

             حالا ديگه روم نميشه

                         از اون دورا صدات کنم

                                      فقط ميتونم که بازم

                                            جونمو من فدات کنم 

          اي که مي پرسي نشان عشق چيست؟

                  عشق چيزي جز ظهور مهر نيست

                             عشق يعني دل تپيدن بهر دوست

                                    عشق يعني جان من قربان اوست

                                            عشق يعني شور هستي در کلام

                                                    عشق يعني شعر مستي والسلام

چه خوب بود اگر مي توانستم پرواز کنم

 چه خوب بود اگر مي توانستم بدانم آخر چرا

بايد قلبهاي يکديگر را بشکنيم

 چرا بايد همديگر را آزاردهيم

درحالي که مي دانيم

 در اين دنيا جز مشتي خاک چيزديگري نيستيم

اي انسانها سرانجام خواهيم يافت که بايد دوست داشت و دوستي کرد

 که لحظه ها

پشت سرهم مانند عقربه هاي ساعت مي گذرند

 و زمان بي توقف به فرياد زندگي

به جلو مي رود وانسانهاي خوب ومهربان درچنگال مرگ اسير مي شوند

قطره گرانبهاي اشکي برگونه انسانهاي رنجيده مي غلطد

 و گلها نيز با تمام

زيباييهايشان رفته رفته پژمرده مي شوند...

آري همه چيزمي گذرد وتمام مي شود

 اما آنچه جاودان است

دوستــــي                                    

                              محبــــت 

عشـــق                                    

       است که همچون لطافت يک احساس تمام وجود ما را فرامي گيرند

                                             و

                 خاطراتش براي هميشه درقلب ما باقي مي ماند...!!!

رسم بازي عشق اين بود

که من بشمارم و تو قايم شوي

به همان رسم هاي قديمي کودکانه

هنوز نشمرده بودم که رفتي...

و چنان ناپيداکه....

براي هميشه بدنبالت سرگردان و آواره شدم

لعنت به اين بازي بچه گانه....

لعنت....

          برای تمام روزها نفس زدن

                                                   کافی است

        تمام شبها به یاد تو اشک ریختن

                                                   کافی است

        سکوتی به سنگینی صداست اینجا

       برای این قلب که غم و غصه خوردنش

                                                   کافی است

      تو باز نگاه عاشقانه میکنی

                 نمیدانی دلم تمام کرده قصه را

                                                    کافی است

من به دنبال دستي بودم

براي دوباره روئيدن ,

دوباره كاشتن...

و تو هميشه

همان دستي بودي

كه گل مي چيد ...

تو همان

احساسي بودي

كه هرگز باور نشد ...

همان شعري بودي

كه هيچ گاه آغازي نداشت...

و من همان

كبوتر خسته بالي بودم

كه در عشق تو اسير ماندم...

           کاش بودی تا دلم تنها نبود

                           تا اسير غصه ی فردا نبود

                                            کاش بودی تا برای قلب من

                                                             زندگی اين گونه بی معنا نبود

                                              کاش بودی تا لبان سرد من

                        بی خبر از موج و از دريا نبود

     سفر.....

          تو آهنگ سفر 

                   کردي و رفتي

                              مرا بي تاب تر

                                            کردي و رفتي

                                                          نپرسيدي

                                                                   ز حال و روزگارم

                                                                                  دلم را در به در

                                                                                                کردي و رفتي

     تو را به دادگاه خواهند کشيد....

     شايد به حبس ابد محکوم شوي

     جزييات جنايتت معلوم نيست

    اما

   اثر انگشتت را....

   روي قلبي شکسته يافته اند!!!!!!!!!!!

دوستت دارم چون تنهاترين ستاره زندگي مني .........

دوستت دارم چون تنها ترين مصراع شعر مني .........

 دوستت دارم چون تنها ترين فکر تنهايي مني .........

 دوستت دارم چون زيباترين لخظات زندگي مني .........

 دوستت دارم چون زيباترين روياي خواب مني .........

 دوستت دارم چون زيباترين خاطرات مني .........

دوستت دارم چون به يک نگاه عشق مني .........

اگر چشمهايم تورو خواست قول ميدم چشمهايم رو ببندم!!!

اگر زبانم تو رو خواست قول ميدم با دندانم گازش بگيرم!!!

اما اگر دلم تو رو خواست چه کنم؟؟؟؟؟؟

هنوز هم وقتي قلب شيشه اي احساسم را با سنگ نا مهربانيها مي شکنند

شمع آرزو هايم را با جرقه اشک روشن مي کنم

و

در اقيانوس ژرف خيال سوار بر زورق انديشه تا فراسوي دشت آرزوها سفر مي کنم

راستي چه خوب بود...

اگر من هم بالهایی به سپيدي نور و به لطافت پر پروانه داشتم

در اين صورت تا آبي آسمان عشق

تا سرزمين کبوتران عاشق

آنجا که کينه و ريا جواز ورود ندارد

آنجا که پلاک خانه دلها عشق است

چرخ مي زدم...

يه يادگاري بنويسم؟

گفتم:کجا؟

گفت:رو قلبت.

گفتم:مگه ميتوني؟

گفت:سخت نيست آسونه.

گفتم:باشه بنويس تا هميشه به يادگار بمونه.

يه خنجر برداشت

گفتم: اين چيه؟

گفت:هیسسسسسسس...

ساکت شدم.

گفتم:بنويس ديگه چرا معطلي.

خنجر رو برداشت و با تيزي خنجر نوشت:

دوستت دارم ديوونه

اون رفته ,خيلي وقته ,کجا؟ نميدونم.

اما هنوز زخم خنجرش يادگاري رو قلبم مونده:

دوستت دارم ديوونه

زيبايي عشق به سکوت است

نه به فرياد

زيبايي عشق به تحمل است

نه خرد شدن و فروريختن

 عشق خيالي است

که اگر به واقعيت بپيوندد

تمام شيريني اش را از دست می دهد...